Sanity in a World Gone Mad

I have been writing sporadically during last year or so and have been absent from my blog for long time at a stretch. Hopefully in a few months things start to be normal, whatever the new normal means. After a long time I translated a poem that I wrote yesterday to my mother tongue Axomiya (অসমীয়া / Assamese), Bengali and Hindi. I have no formal training in Bengali or Hindi and I do feel that I am getting rusty. I only wish that the poem was more uplifting. Oh well, maybe it is the sign of the times. I post the poem and the translations in the order written.

Sanity in a World Gone Mad

Soothed by faith,
Lulled into submission,
Mortgaged my brain
and I followed,
This path leads to
the sacrificial altar,
Blind followers
to be ordained,
And the blood of
meeks shall flow.

For a dollop of peace,
For promise of security,
I sold my heart;
To stop the incessant shrieks
of an wounded heart
ringing in my ears,
I cut open my heart,
and let it bleed;
A call for action subdued,
I followed,
An easy path
that leads to the gallows;
I sacrificed my humanity.

Don’t ask for your rights,
Lest you be labeled
a mental case,
Don’t ever dare to question,
Lest you be called
a traitor,
Sword of faith, or
Guillotine of nationalism,
Dangles over your head,
Off with yours,
The blind followers chant.

Dare not look for one,
To lead you from
darkness to light,
For one who comes
from amongst you
shall ask for sacrifice
that you are not
ready to make;
For you have already
mortgaged your brain,
bartered your heart,
To the merchants who promised,
Peace, prosperity and security,
For blind faith;
And delivered death.

I met the mad man
sitting alone in the street corner,
I extended my hand and assured,
I shall take him to the healers
and he shall be
sane again;
Our eyes met in silence,
Mockingly his asked,
Caged in a world gone mad,
You are promising insanity
to one who is sane?
Are you God,
Or his broker?

এখন পাগল পৃথিৱীত মানসিক সুস্থতা

ধৰ্ম-বিশ্বাসৰ সান্ত্বনাৰ
নিচুকণিত বশ গৈ,
বিবেকক থৈ বন্ধকত,
অনুগামী হ’লো;
এই পথে লৈ যাব
বলিশালৰ বেদীলৈ
য’ত অন্ধ ভক্ত সকলৰ
হ’ব অভিষেক,
আৰু হ’ব
বিনীত জনৰ ৰক্তপাত।

এটুপি শান্তিৰ বাবে,
সুৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতিৰ বিনিময়ত,
বেচি দিলোঁ মোৰ অন্তৰখন;
মোৰ ক্ষত-বিক্ষত হৃদয়ত
অহৰহ বাজি থকা চিঞৰে
অতিষ্ঠ কৰা মোৰ কৰ্ণ কুহৰৰ
অবিৰত শব্দ ৰুধিবলৈ,
কাটি পেলালো কলিজা মোৰ,
বৈ যাব দিলোঁ কলিজাৰ তেজ;
ক্ৰান্তিৰ আহ্বান কৰি দমন,
অনুগামী হ’লো ম‌ই,
সহজ পথৰ কৰিলোঁ অনুসৰণ
ফাঁচিকাঠৰ অভিমুখে;
মানৱতাৰ মোৰ কৰিলোঁ বলিদান।

হ’ব যদি খোজা নাই অভিহিত
মানসিক ৰোগগ্ৰস্ত বুলি,
নুখুজিবা প্ৰাপ্য তোমাৰ;
নকৰিবা প্ৰয়াস কৰিবলৈ প্ৰশ্ন,
নহ’লে জানোচা হোৱা পৰিচিত
দেশদ্ৰোহী বুলি;
ধৰ্মৰ তৰোৱালখন নাইবা
দেশপ্ৰেমৰ গিলোটিন,
আছে ওলমি তোমাৰ শিৰৰ ওপৰত,
শিৰচ্ছেদ, শিৰচ্ছেদ,
গৰ্জে অন্ধ ভক্তগণ।

নিবিচাৰিবা এনে এজন,
তিমিৰৰ পৰা আলোকলৈ
যিজনে কৰিব পাৰে দিকদৰ্শন,
আহিব যিজন ওলাই
জনতাৰ মাজৰ পৰা,
বিচাৰিব স্বাৰ্থ বলিদান,
অপাৰগ তোমালোক কৰিবলৈ ত্যাগ;
কিয়নো ৰাখিছা বন্ধকত
বিবেক তোমালোকৰ,
হৃদয়ক কৰিছা বিক্ৰী
বণিকৰ ওচৰত, যিয়ে
অন্ধ ভক্তিৰ বিনিময়ত দিয়ে
শান্তি, সমৃদ্ধি, সুৰক্ষাৰ প্ৰতিশ্ৰুতি,
আৰু মৃত্যুৰ কৰে বিতৰণ।

আলিবাটৰ দাতিত
বহি থকা পগলাজনক
পাইছিলো লগ মই ,
আগবঢ়াই সাহায্যৰ হাত
দিলোঁ আশ্বাস,
লৈ যাম তেওঁক ম‌ই
বৈদ্যৰ ওচৰলৈ,
নিৰাময় হ’ব তেওঁ, হ’ব সুস্থ;
নিৰৱে মিলন হ’ল চকুৰ আমাৰ,
উপলুঙাৰ দৃষ্টিৰে কৰিলে প্ৰশ্ন,
পগলা হৈ যোৱা পৃথিৱীত
পিঞ্জৰাবদ্ধ তুমি,
মানসিক বিকাৰৰ প্ৰতিশ্ৰুতি
আহিছা দিবলৈ সুস্থ মানৱক?
তুমি ভগবান, নে
তেওঁৰ দালাল?

এক পাগল পৃথিবীতে মানসিক সুস্থতা

ধর্ম-বিশ্বাসের আশ্বাসনে
নতি স্বীকার করে পরলাম ঘুমিয়ে,
মস্তিষ্ক বন্ধকী রেখে
হলাম অনুগামী,
এই পথ নিয়ে যাবে
কোরবানির বেদিতে,
যেখানে অন্ধ ভক্তগণের
হবে অভিষেক,
এবং প্রবাহিত হবে রক্ত
বিনম্র জনের।

একটুখানি শান্তির জন্যে,
সুরক্ষার প্রতিশ্রুতির বিনিময়ে,
বেচে দিলাম চিত্ত আমার;
আমার ক্ষত-বিক্ষত চিত্তের
অহরহ চিৎকারে
অতীষ্ঠ হয়ে উঠা কর্ণপটহের
অবিরত শব্দ করতে অবরুদ্ধ,
কেটে ফেললাম হৃদয় আমার,
বয়ে যাক রক্ত হৃদয়ের;
ক্ৰান্তির ডাক করিয়া দমন,
অনুগামী হয়ে করেছি অনুসরণ
সহজ পথের,
যে পথ নিয়ে যায়
ফাঁসির দিকে;
মানবতার আমার দিয়েছি কোরবানি।

চাওনা যদি ডাকে কেও তোমাকে
পাগল বলে,
করোনা দাবি অধিকার তোমার;
হতে যদি চাওনা অভিহিত
দেশদ্রোহী বলে,
করোনা সাহস প্রশ্ন করতে;
ধর্মের তরোয়াল বা
জাতীয়তাবাদের গিলোটিন,
ঝুলছে তোমার মাথার উপর,
কেটে ফেলো মাথা, কেটে ফেলো মাথা,
গর্জায় অন্ধ ভক্তগণ।

করোনা সাহস খুঁজতে এমন জনের
দেখাবে যে পথ তোমাদের
অন্ধকার থেকে আলোয়,
আসবে যে তার জন্য
তোমাদের মাঝ থেকে,
কোরবানী চাইবে সে,
প্রস্তুত নয় তোমরা
স্বীকার করতে ত্যাগ;
তোমাদের তো আছে ইতিমধ্যে
মস্তিষ্ক বন্ধকী,
চিত্ত করেছো বিক্রি,
বণিকদের কাছে,
অন্ধ বিশ্বাসের বিনিময়ে যারা
দিয়েছিলো প্রতিশ্রুতি
শান্তি, সমৃদ্ধি এবং সুরক্ষার;
এবং মৃত্যু করেছেন দান।

রাস্তার কোণে একা বসে থাকা
এক পাগলের সাথে
হয়েছিল দেখা আমার,
হাত বাড়িয়ে দিয়েছিলাম আশ্বাস,
নিয়ে যাব তাকে আমি
বৈদ্যের কাছে,
এবং সে হবে নিরাময়,
আবার সুস্থ;
চোখাচোখি হলো নীরবে আমাদের,
চোখে যেন একটু তার
জিজ্ঞাসা বিদ্রুপের,
পাগল হয়ে গেছে এমন এক পৃথিবীতে
খাঁচাবন্দি তুমি,
দিচ্ছো প্রতিশ্রুতি পাগল হওয়ার
এক সুস্থ মানুষ কে?
তুমি কি ঈশ্বর,
না দালাল ঈশ্বরের?

पागल दुनिया में अक्लमंदी

धर्म विश्वास से आश्वस्त
वशीभूत शान्त,
गिरवी रख दी दिमाग,
और हो गई अनुयायी;
ले जाता है यह मार्ग
कुर्बानी के वेदी की ओर,
अंध भक्तो को होगा दीक्षा,
और बिनम्र जनता के
बहेगा खून।

थोड़ी सी शांति के लिए,
सुरक्षा के वादे के बदले में,
बेच दी दिल अपना;
अवरुद्ध करने के लिए
मेरे जख्मी दिल का
निरंतर चीख,
असहनीय वे आवाज
हर वक्त में‌रे कानों में,
मैंने अपनी दिल की
कोटल कर दि,
बहने दिया लहु को;
अनुयायि हो गया
एक सहज मार्ग का,
ले जा रहा है रास्ता यह
फांसी के और;
मैंने अपनी मानवता को
दिया कुर्बानी।

अगर चाहते नहीं
कोई कहे तुम्हें पागल,
दावा न करो
अपने अधिकारों का;
यदि चाहते नहीं
देशद्रोही कहें तुम्हे कोई,
हिम्मत ना करो
सवाल करने की;
धर्म की तलवार या
राष्ट्रवाद की गिलोटिन,
लटके हुए है
सिर पर तुम्हारे;
काट दो सिर, सिर काट दो,
दहाड़ते अंधे भक्त।

करो ना हिम्मत तलाश की,
कोई जो मार्ग दिखाते हैं
अंधकार से प्रकाश की ओर,
जनता के बीच से आयेगा जो
उसका लिए,
मांगेगा कुर्बानी वह,
तैयार नहीं हैं कोई
करने को स्वार्थ त्याग;
गिरवी है दिमाग पहले से,
बेच दिए हो दिल
उस बनियों को, जो
अंधभक्ति के बदले में
किया वादा
शांति, समृद्धि और सुरक्षा के;
और दिया मृत्यु के बरदान।

मिले एक पागल से,
अकेले बैठा हुआ
गली के कोने में,
बढ़ाया हाथ अपना,
दिया आश्वासन,
ले जाऊंगा मैं उसे
वैद्य की पास,
सब कुछ होगा सही-सलामत,
और वह फिर से स्वस्थ;
खामोशी में मिले आंखें हमारे,
कुछ उपहास सा था उसके
नज़रों के सवालों में,
कैदी हो तुम एक
पागल दुनिया की,
और करते हो वादा
पागलपन की उसे,
जो अक्लमंद हो?
भगवान हो तुम?
या उसका दलाल?

Don’t ask me about past bygone

I wrote this poem a few days back in my mother tongue , অসমীয়া  (pronounced Axomiya, also known as Assamese) and translated to Bengali and shared with my friends and family. After a couple of days I translated the poem to Hindi and English in that order.  Among the four, Hindi is my weak point. Sharing all four version with English first and the others in the order written.

Ask me not what pain is hidden

Behind the smile

Past is buried today

Long forgotten Continue reading “Don’t ask me about past bygone”

Today I have time aplenty

I wrote this poem in my mother tongue, Assamese (pronounced Axomiya – অসমীয়া) yesterday and then translated to Bengali and shared with my friends and family through Whatsapp.  I translated it to English today.  Below is the English version followed by the original Assamese and translated Bengali poem.

Phone is lying silently near me

Those would like to talk are gone now

Once lack of time was an excuse
Continue reading “Today I have time aplenty”

Write me a love song

I have dabbled writing Ghazals from time to time.  A few times I had written in my mother tongue Assamese ( Axomiya) first and then translated to English.  I found that to be extremely difficult. Comparatively it is much easier ( but still difficult than writing a free format poem) to write directly in English.  In end of July i had written one in Assamese and then had translated that to Bengali.  I was trying to translate that to English and finished it today.  I am not sure if I did justice to the translation. It proved to be formidable challenge to keep the feeling intact while sticking to the rules of Ghazal.  I will leave it to the readers to judge.

I am attaching both the Assamese and Bengali versions here with the hope that some reader conversant on both ( or one) languages and English will be able to offer constructive criticism. 

Long ago asked me to write only love songs
Stories of dreamland and colorful golden nights’ love songs

Today I see darkness all around, cloud laden sky
Your wish my desire, still struggle penning love songs

Where did magic of Scheherazade’s thousand nights’ mystique vanish
Dazzlingly sparkling pearls, golden threaded necklaces of love songs

Memories of that lost evening still haunts my mind
Fingers caressing your dark tresses lovingly wrote love songs

Waves of your windswept hairs painted by setting sun
Lost myself in your curls listening to love songs

Fingers stiff, wonder why flounder today writing love songs
Reminisce golden evenings past, searching for lost love songs

কত আজি হেৰাল প্ৰেমৰ কবিতা

কৈছিলা তুমি এদিন লিখিব লাগে হেনো মাথোঁ প্ৰেমৰ কবিতা
সপোন পুৰীৰ সাধুৰে ভৰা ৰঙীন সোনালী সন্ধিয়াৰ প্ৰেমৰ কবিতা

মই দেখোন চৌদিশে দেখো আজি অন্ধকাৰ আকাশ, ডাৱৰে আৱৰা
ৰাখিব খুজিও মই তোমাৰ অনুৰোধ, নোৱাৰো লিখিব প্ৰেমৰ কবিতা

কত বাৰু আজি হেৰাল শেহৰজাদীৰ হাজাৰ নিশাৰ মায়াবী সাধু
সোণালী সূতাৰে গঠা জিলমিলিয়া মুকুতাৰ মালাৰ মোহনীয় প্ৰেমৰ কবিতা

মনৰ চকুত ভাঁহি উঠে মোৰ হেৰাই যোৱা সেই সন্ধিয়া
তোমাৰ কাজল কলা চুলিত আঙুলি বুলাই ৰচিছিলো প্ৰেমৰ কবিতা

বতাহে আমনি কৰা তোমাৰ চুলিৰ লহৰত হেঙুলীয়া বেলিৰ লুকাভাকু
নিজকে হেৰাই মই কাণ পাতি শুনিছিলো যাদুকৰী প্ৰেমৰ কবিতা

আজি কিয় মোৰ আঙুলি জঠৰ, নোৱাৰো লিখিব প্ৰেমৰ কবিতা
মন হেৰাই যায় অতীতৰ সোনালী সন্ধিয়াত, বিচাৰি প্ৰেমৰ কবিতা

কোথায় হারালো আজ প্রেমের কবিতা

বলেছিলে একদিন তুমি লিখি যেন আমি শুধু প্রেমের কবিতা
স্বপ্নলোকের রূপকথার যাদু ভরা রঙ্গিন সোনালী সন্ধ্যার প্রেমের কবিতা

আমিতো চৌদিশে দেখি আজ আকাশ অন্ধকার, কালো মেঘে ঢাকা
চাই যদিও রাখতে তোমার অনুরোধ, লিখিতে পারিনা প্রেমের কবিতা

কোথায় দেখি হারালো আজ শেহরজাদীর মায়াবী রাতের হাজার গল্প
সোনালী সূতোয় গাঠা রূপোলী মুক্তোর মন ভূলানো প্রেমের কবিতা

মনের মাঝে ভেসে ওঠে আমার হারিয়ে যাওয়া সেই সন্ধ্যা
তোমার কাজল কালো চুলে আঙুল বুলিয়ে লিখেছিলাম প্রেমের কবিতা

বাতাসে উড়িয়ে নেওয়া তোমার কেশর লহরে অস্তগামী সূর্যের লুকোচুরি
হারিয়ে আমাকে শুনেছিলাম সেদিন আমি শুধু মায়াভরা প্রেমের কবিতা

আজ কেন জঠর আঙ্গুল আমার, পারিনা লিখিতে প্রেমের কবিতা
মন হারায় অতীতের সোনালী সন্ধ্যায়, খুজি আমি প্রেমের কবিতা

Emotional Deluge

I wrote this poem in my mother tongue, Axomiya(Assamese) a few days back.  I have a few Bengali friends from my college days with whom I share my poems.  Whenever I share a poem written in Assamese with them, I try to translate that to Bengali for their benefit. I do not claim any strength in writing in Bengali.  So if any of my reader finds my Bengali translation inadequate, I apologise.  Constructive criticism is appreciated as that will help me to improve my translation skill in future.

I translated the poem to English today and sharing all the three versions here, English followed by the original Assamese and then the Bengali translation.

 

If I am swept away someday
In an emotional deluge
Please stand by me
Be my rock
A pillar of patience Continue reading “Emotional Deluge”